de frores cuberto...
Puxéronse a porta
cantándome os nenos;
e os puchos furados
pra min estendendo
pedíronme crocas
dos meus castiñeiros.
Pasai rapaciños
calados e quedos;
que o que é polo de hoxe
que darvos non teño.
Eu sonvo-lo pobre
do pobo galego:
pra min non hai maio
¡pra min sempre é inverno!
Cando eu me atopare
de donos liberto
e o pan no me quiten
trabucos e préstemos
e como os do abade
frorezan meus eidos
chegado habrá entonces
o maio que eu quero.
¿Queredes castañas
dos meus castiñeiros?...
Cantádeme un maio
sin bruxas nin demos;
un maio sin segas,
usuras nin preitos,
sin quintas nin portas,
nin foros, nin cregos.
Manuel Curros Enríquez