A miña boca non se equivocaAlimenta ao planeta boura polo vento a lingua dos galegos non se aguanta nos museos. Eu quero ir polo mundo mais por un mundo diverso onde cada home pouse o poder do seu acento. ¡ Fala, non pares! ¡ Fala, non cales! A miña boca provoca a miña boca non se equivoca. Un saúdo os antergos, marcharon lonxe da casa, cantaruxaron a eito na Arxentina e Alemaña. Agora é o noso tempo, o camiño nas entrañas, p'ra fecundar o planeta coa forza da palabra. ¡ Fala, non pares! ¡ Fala, non cales! A miña boca provoca a miña boca non se equivoca. Son o xigante do consumismo e moito me molesta que sexades distintos. A diversidade non me vai a diferencia é un problema p'ra vender o que me peta sempre coa mesma etiqueta. Eu son o dono do mundo vouvos comer o futuro. xa papei moitas linguas dentro do meu bandullo. |
martes, 10 de mayo de 2011
martes, 3 de mayo de 2011
viernes, 15 de abril de 2011
jueves, 17 de marzo de 2011
viernes, 4 de marzo de 2011
A memoria das árbores.
O mércores fomos ver a representación teatral do conto " A memoria das árbores".
Nesta ocasión e levados pola voz dun narrador, os actores foron bailaríns que a través da danza e do acompañamento dos músicos leváronnos durante media hora nesa viaxe na que Tano aprendeu o fráxil que pode ser a memoria das persoas e o duradeira que é a memoria das árbores.
Nesta ocasión e levados pola voz dun narrador, os actores foron bailaríns que a través da danza e do acompañamento dos músicos leváronnos durante media hora nesa viaxe na que Tano aprendeu o fráxil que pode ser a memoria das persoas e o duradeira que é a memoria das árbores.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


